"Llangrista"

Now the wind speaks in the branches

Now the wind speaks, saying:

"Hold on to something, and watch it go.

Everything you love will end up on the breeze.

The roots that held the tree down left a deep hole,

full of water, reflecting sky."

Non sexas tonta, non fiques aquí-

Dixo teu pai sosténdote a man

Co peso de mil mundos baixo a gorxa.

Ti corres entre as hortas coas alpargatas roxas,

O sol no alto, chámate mamá.

Ela non te deixaba pero ti ficarías

comer na casa de cada veciño, coma os gatos.

Sei que estás

nas mans quentes,

Na serpe que aínda danza baixo a carne

No pulso que aperto.


Por que me queredes tanto?



Buscámoste a vida cos beizos.

E segues cheirando tan ben...

Porque cociñabas gaivotas,

Debuxabas cores para nós,

Sacábasnos palotes das orellas-

Até diante do espello, maldita suspicacia infantil-

Vestíasnos de gaita e deixábasnos conducir...

Sempre agardabas na porta, iangrista. Gracias.

I eu lembro a túa gargallada danzando na punta do pe.

E os ollos

–un mar com estrelas!-

Apuntara aquel neno que levabas da man.

Alongamos o abrazo horas pra espantármonos o medo...

Pero a maldita lúa atopounos aquí,

Soñando que aínda eras unha guedella branca entre o escuro.


E coas pupilas abandoándote,

Escapándose entre os beizos,

Unha música de animal ancestral.

A maga da primavera que coñeciamos

Volveuse reliquia dourada.


Non nos fica máis que a actividade

Para a que viñemos aquí:

Lavar ouro

E espacir na infinita trascendencia do aire

As lembranzas feitas pó.

Fotosíntesis required

Estamos a 10 de xuño e o tempo segue igual de repugnante que cando comezou o curso. Chuvia, chuvia e máis chuvia. Se vivise nun baixo xúrovos que pasaría medo.

Sentindo a mesma indignación que Guille recuperei unha historia que fixen cando parecía que o sol chegaba pra quedarse hai uns meses... pero non.

Seica o venres volve o sol e a calor. Estou preparando unha boa corda pra apresalo en canto apareza e atalo á varanda do meu balcón. Muahahaaa ¬¬ . Sei que iso significaría non ter noites, pero estaría ben polo menos durante un tempiño. Ao cabo, se os suecos poden, nós tamén!

Clicade nela pra vela. Agardo que vos guste, e por favor facede caso omiso ás faltas de ortografía (o corrector de Word évos unha ferramenta moi traizoeira e eu moi preguiceira pra volver empezar de 0).

Asalto ás 6 a.m.

Imaxes orixinais: OPastor

GO RIMBAUD!

"Hai que mirarlle as tripas a tódolos monstruos"

Rapaza do Arco

Alén das linguaxes reais
hai unha gata que miaña,
Cos ollos desencaixados
E a melena a rastras
Unha Maga que non para de camiñar.

Bailando sobre o fuso que xira
No nome dos que a queren ver caer.
Xamáis dúas ás de vespa
Puxeran tanto medo nos vellos dos tirantes.
Morcego aterecido co sangue blues
Chiando as noites máis frías.
Quen ten o valor de dicirlle que non cante núa?

É máis ceibe do que serás na vida, Bob.
Deixadea voar
Ao cabo, quen sabe o que é normal?
Desconfían porque fai versos das cores
Que nin ti nin eu viamos.
Ollala é comprender o milagre,
A chave da Gloria dos Inmortais.
Se os idiotas souberan...
pero a quen lle importa o que non entende?

Eu entendín as súas mans de avoa recén Nada
E se mo pedise, aprendería os pasos imposíbeis
Para bailar con ela o watusi.
Bailaremos xuntas o watusi
para que nos chamen tolas

Eu vina, cosimos os ollos, e compartimos planeta

Un felino á espreita alén do cristal
En verdade saltou no soño
Atravesando o vidro
Sobre mín

Mil anacos afiados chovendo en slow motion
E eu baixo ela, co sorriso dos suicidas.

Nalgures os señores aferraron os tirantes sobre a panza
vendo como ela me ollaba con ollos marelos
Tumbadas nun chan de reflexos
Vin os sete arcos da vella
e ela cravou o fío
na comisura
e o sangue

que zugou

atravesoume

a boca


E a lingua
Xuraría que bailaba
Mentres chegaban

Os Cabalos.

Os primeiros cafés

"WOoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo woooooo!!!!"

Pearl Jam

Levantou a pedra fría cos seus dedos regordechos.
Centos de diminutos bichiños movíanse nerviosos descubertos pola luz do sol.
Mirounos horrorizado
e despois os aplastou un a un co polgar.
Colocou de novo a pedra no sitio
e sacudíu as mans, orgulloso.

Do the evolution- Pearl Jam

Si, seguirei bailando a danza da morte vestida de negro

e quedando sen voz por "berrar" esta letra.

Gústame cada certo tempo ver o vídeo e volverme escandalizar do herd behavior.

"Im at peace with my lust I can kill cause in God I trust, yeah. (...)

This land is mine, this land is free. Ill do what I want but irresponsibly. Its evolution, baby!"

Pois iso.

tocan a morto

Dábaste baños de angustia
cada mañá que vías gris no cristal.
Gota a gota era a vida pra ti
a lista dos días que saudaban
ao pasar.
Pouco a pouco esqueciches
que a Morte é o único que sempre
sempre é horríbel.

¡RouQuén?

A sala estaba ateigada de xente. Os que acudiran a última hora amontoábanse ao final da estancia de pé, xa que tódalas cadeiras foran ocupadas. As mans suábanme. Un calafrío percorreu o meu corpo cando dixeron o meu nome e todo o público comezou a aplaudir. Subín ao estrado. Puxen o papel no atril. Tratei de estendelo pero canto máis lle pasaba as mans húmidas máis o enrugaba. Erguín a cabeza e observei co estómago encollido á masa se xente que agardaba atento as miñas palabras. Carraspeei un pouco e comecei a falar. Un son cavernoso e vibrante saíu da miña gorxa e sobresaltoume. Era coma a voz dun morto. Aquel ruído horríbel prolongouse configurando verbas e despois oracións. A pesares do meu sobresalto non era capaz de detelo, de ficar calada. O fío rouco non podía cortarse. As primeiras filas de espectadores comezaron a revolverse nos seus asentos. Un rumor estendíase lenta e discretamente. Foi entón cando reparei no discurso que estaba a pronunciar. Non era o que eu preparara a noite anterior, o que imprimira naquela maltratada folla de papel. Aquel horríbel discurso en voz de ultratumba capaz de arreguizar ao máis plantado non tiña nada que ver co que eu quería dicir. Non tiña sentido. Porén semellaba que as frases por separado si... Canto máis escoitaba máis me arrepiaba. Aquilo era un inventario de cousas terríbeis, abominábeis. A xente víase cada vez máis inqueda. Escoitáronse algúns laios e berros. Mais aquela voz terrorífica non cesaba de cuspir todas aquelas imaxes arrepiantes. Comezaron a tremerme as pernas. Estaba totalmente desconcertada. Non sabía que facer. Aquelas verbas espantosas golpeaban o máis fondo do meu ser e deixábanme completamente paralizada. Un a un, todos os alí congregados erguéronse entre exclamacións e bramidos descontrolados. Alguén con uniforme aferrou o meu brazo e turrou del até baixarme do estrado. Non puiden facer nada, nin sequera parar aquela voz que non era miña mentres todas aquelas persoas se botaron sobre mín. Despois non lembro nada. Aquela foi a última vez que puiden falar. Nunca máis ningún son saíu da miña gorxa, nin cando máis precisei de berrar e ser escoitada.

Conversa e mate

Cortázar con Flanelle, fotografados por Offerhaus

- Tenés la barba turbia, ché
- Tengo la barba de mil años. ¿Cómo querés que esté una barba de mil años?
- Desplegada sobre tu cara, sin duda.
- Vós tenés cara de arlequín inquieto.
- ¿Te cansa el arlequín?
- Me alienta intermitentemente.
- ¿Ahora te alienta?
- Como a un felino otro en el desierto.
- ¡Eso es mucho alentar, che!
- Si, quizás demasiado.
- Si.
- …
- En la selva vós serías el león, con esa barba de líder loco.
- ¿Por qué loco? ¿Por creérse líder?
- Por creérse orden en el desorden.
- Es un animal. Es instinto. No es un loco porque no piensa ni se cree.
- Quizás…
- Vós sí sos peligrosa. Mirá, el arlequín que provoca al león cansado. Terrible ¿no es cierto?
- No tanto si está cansado. No puede sino hablar.
- He aquí el peligro, nena. He aquí el peligro.
- ¡Andate a afeitar la barba turbia!
- Me matás…
- Intermitentemente.
- Intermitentemente me matás.

Coma un neno con zapatos novos

Cando aínda gatexaba facía tódalas mañás os deberes concienzudamente. Ía até o moble zapateiro da entrada, abría as portas non sen esforzo e observaba emocionada.

O interior estaba cheo de pares de executivos, de zapatos de tacón, de botas de auga de cores escuras... Calzado serio de goma, resistente, duro e grande.

No medio de todos aqueles zapatos de adulto estaban os meus patuquiños brancos de tea cunha liña azul e debuxiños amarelos. Nunca deixaba de facerme graza ver os meus patuquiños de cores que nin sequera valían para poñelos pola casa formando parte daquel montón de zapatos poderosos que saían ao exterior a enfrontarse cos elementos.

Cada mañá voltaba para comprobar que os maiores non cambiaran de opinion e excluíran o meu tesouro multicolor do moble da entrada. E de cada vez voltaba tan divertida coma satisfeita, gatexando até a sala, fascinada por aquel feito sen xeito ningún.

A todos os que pasen por aquí: ¡ Sexan benvidos e teñan paciencia coa inexperiencia!

Nela.